اردشیر کامکار از کودکی، ویلن را نزد پدرش فرا گرفت و چندی بعد به عنوان نوازندهٔ ویلن و کمانچه به عضویت ارکستر فرهنگ و هنر سنندج درآمد.

اردشیر کامکار همواره برای گسترش هر چه بیش تر قابلییت‌های ساز کمانچه کوشیده‌است. او با استفاده از تکنیک های خاص ویلن و پوزیسین های ویلن بر روی ساز کمانچه توانست چهره ای دیگر از این ساز را به نمایش بگذارد. در این راستا، قطعه های استاد صبا را در دو اثر "به یاد صبا" و "بر تارک سپیده" به کمک کمانچه و ارکستر به اجرا در آورده است. 

کامکار در قطعه «بر تارک سپیده»، با تکیه بر توانایی‌های خود دست به ابتکارهای بدیعی زده و از این رهگذر کمانچه را به سازی فوق‌العاده تأثیرگذار و وجدآور مبدل کرده‌است. براساس گفته بزرگان موسیقی ایران نوع و سبک نوازندگی اردشیر کامکار و تلاش های وی برای شناساندن تکنیک های ناشناخته ساز کمانچه، سرمشق و الهام بخش نوازندگان جوان کمانچه و ویلن در ایران شده است به طوری که ساز کمانچه در میان نوازندگان و مردم جایگاه ویژه ای پیدا کرده است.

از شاخصه‌های مهم او در نوازندگی به لحن و بیان مستقل، صدای زیبا ی ساز و آرشه کشی شفاف و بدون برخورد آرشه به سیم های دیگر (که در سبک دیگر نوازندگان مشهور هم این گونه نیست) و تکنیک فوق‌العاده و اجرای قوی و تمیز پوزیسیون های 7 به بالا و اجرای صداهای هارمونیک که این تکنیک ها مختص ساز ویلن می باشد و تقریباً برای ساز کمانچه به سختی قابل اجرا است می‌توان اشاره کرد.