به گزارش سرویس بین الملل  ادبیات معاصر افغانستان با پشت سر گذاشتن یک دوره انحطاط و فترت ادبی آغاز می شود. در فاصله سال‌های 1294ش تا 1357ش  این کشور دستخوش تحولات سریع سیاسی، اجتماعی و فرهنگی بوده است.
 
روی کار آمدن حکومت‌های دست نشانده و غالباً در پیِ توطئه و کودتا، ظلم و ستم به مردم، فساد اداری، وضع قوانین جدید، تغییر قانون اساسی، قلع و قمع دانشمندان و روشنفکران، تبعیض‌های زبانی، نژادی و دینی، اصلاحات شتابزده، افکار کمونیستی سردمداران حکومتی و سرانجام زیاده خواهی‌های مجاهدان، همگی،  دست به دست هم دادند تا بسیاری از شاعران و ادیبان افغانستان، بارهجرت بربندند.
 
بدین ترتیب، ادبیاتی خارج از مرزهای افغانستان به نام «ادبیات مقاومت»و پس از آن «ادبیات مهاجرت افغانستان»شکل گرفت.ادبیاتی که روند رو به رشدی داشت و از همان بدو تولد، به سرعت بالید و تبدیل به شاخه‌ای نیرومند و پربار از درخت شعر فارسی گردید.
 
شاعران در جای جای دنیا مسکن گزیدند و هر یک در حد توان و وسع خود شروع به آفرینش هنری کردند. آفرینشی برخاسته از تجربیات راستین و عمیق در پس سالها جنگ و بی خانمانی.
 
کتاب پیش رو نیز عمدتاً به بررسی اشعار سی شاعر مهاجر افغانستان می پردازد. رویکرد این اثر، رویکردی سبک شناختی است و شعر شاعران مهاجر از سه دیدگاه محتوایی، ادبی و زبانی مورد بررسی قرار گرفته و در پی آن، نگارنده به نتایجی دست یافته است.
 
این کتاب در چهار فصل تدوین شده ست که در فصل نخست ان شاعرا مورد بررسی معرفی شده اند. در دومین فصل از کتاب نیز موضوعات مهم شعر مهاجرت افغانستان مانند ؛ عشق ، جنگ ، غربت و آوارگی و... مطرح شده است.
 
سومین فصل از این کتاب نیز به بررسی کاربردهای بدیع و بیان در شعر مهاجرت افغانستان اختصاص یافته است و در چهارمین و اخرین فصل نیز بررسی سطح  زبانی در شعر مهاجرت افغانستان که شامل ؛سطح آوایی موسیقیایی ، سطح لغوی و سطح نحوی می باشد مطرح شده است.
 
شبستان نوشت: کتاب حاضر را انتشارات پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی چاپ کرده و به بازار کتاب فرستاده است.
 
/