: یک کارشناس مسکن با اشاره به افزایش فقر مسکن و اسکان غیر رسمی، گفت: وضعیت مسکن کم درآمدها بدتر شده است. چرا که سیاست‌های مسکن کم درآمدها در ایران، ناپیوسته، گسیخته و شتابزده بوده است.

به گزارش خبرنگار اقتصادی میزان، کمال اطهاری در خصوص فقر مسکن افراد کم درآمد، افزود: پس از پیروزی انقلاب، به جز دهه اول آن، به رغم صرف هزینه‌ها و یارانه‌های هنگفت، فقر مسکن و اسکان غیررسمی افزایش یافته است.

وی ادامه داد: یک سنجش ساده و گویا برای ارزیابی عملکرد سیاست‌های مسکن، بهای متوسط یک واحد مسکونی متعارف به متوسط درآمد سالانه خانوار است که به آن توان پذیری می گویند.

این کارشناس مسکن افزود: اگر این نسبت از 5 برابر تجاوز کند، نه تنها بهای مسکن مناسب از توان اقتصادی خانوار خارج می‌شود بلکه آثار زیانباری برای کل اقتصاد خواهد داشت.

به گفته اطهاری، توان پذیری مسکن مناسب برای خانوارهای شهری روندی کاهنده داشته، از حدود 4 برابر در آستانه انقلاب به 12 برابر در سال 91 رسیده است.

وی گفت: در این سال متوسط شاخص توان پذیری مسکن مناسب برای دهک‌های اول تا چهارم بیش از 30 برابر بوده است، این فاصله به خوبی نشان می‌دهد که چرا نسبت اسکان غیررسمی از حدود 5 درصد جمعیت شهری در آستانه انقلاب، به حدود 25 تا 30 درصد در حال حاضر رسیده است.

کارشناس اقتصادی افزود: هزینه‌های هنگفت اما بی فایده برای تامین مسکن در ایران از آنجا آشکار می شود که در کشوری چون فرانسه که مسکن اجاری دولتی یا عمومی بیشتر از 4.2 میلیون خانوار را در بر می گیرد، نسبت یارانه بخش مسکن به تولید ناخالص داخلی آن 1.74 درصد بوده است اما این نسبت به در دهه گذشته در ایران به حدود 4 درصد رسید.

اطهاری ادامه داد: یعنی در ایران به رغم اختصاص نسبت بالاتر یارانه و کمبود کمتر مسکن، اکنون وضعیت مسکن کم درآمدها بدتر گشته است. زیرا سیاست های مسکن کم درآمدها در ایران، ناپیوسته، گسیخته و شتابزده بوده است.

وی تصریح کرد: از این رو ضروری است با توجه به اصول عام سیاست اجتماعی مسکن، علل عدم موفقیت های سیاست های گذشته مسکن در ایران را آسیب شناسی کنیم.