به گزارش گروه بین الملل ؛ به نقل از پایگاه خبری ایندپندنت، مدت زمانی مدید است که مردم ونزوئلا هر روز در صف‌های طویل می‌ایستند تا بلکه بتوانند بعضی از اقلام اولیه مایحتاجشان مثل شیر، شکر یا برنج را تهیه کنند. اگرچه استانداران برخی ایالت‌ها صف کشیدن شبانه را به دلایل امنیتی ممنوع اعلام کرده‌اند اما صف‌ها روز‌به‌روز طولانی‌تر می‌شوند.

بی‌تدبیری، توطئه یا تبانی یا بدشانسی، دلیل وضعیت کنونی ونزوئلا هر چه که باشد، فرقی برای مردم این کشور ندارد. آنها کماکان در صف‌های طولانی به انتظار می‌ایستند تا شاید بتوانند برخی اقلام اولیه مثل شیر و شکر را تهیه کنند. صف‌ها روز‌به‌روز طولانی‌تر می‌شوند، حتی اگر استانداران برخی ایالت‌ها صف کشیدن شبانه را به دلایل امنیتی ممنوع کنند.

صف‌های طولانی برای تهیه غذا موجب اشتغال‌زایی هم شده است و براساس گزارشات، برخی از مردم این کشور با ایستادن در صف و خریدن مایحتاج خانواده‌های دیگر، به کسب درآمد می‌پردازند. جالب آنکه براساس گزارش مذکور، درآمد این افراد بعضاً از یک استاد دانشگاه هم بیشتر است. آنچه به افزایش بیشتر این صف‌ها دامن زده، انتظار وضعیت بدتر روزهای آتی (و اقدام به ذخیره‌سازی) همراه با کنترل قیمت دولتی بر بعضی اجناس است.

اما می‌توان به جرات گفت که ونزوئلا در دوره‌ بین سال‌های 2007 تا 2012 بیشترین میزان نفت را به بالاترین قیمت فروخته است. اما آنچه که مهم است این است که این درآمدها به سوی جامعه و پیشرفت این کشور هدایت نشده است. در این دوره فساد اقتصادی به شکل لجام گسیخته‌ای افزایش یافته است و اقلیتی خاص درآمدهای هنگفتی را داشته‌اند.

در این دوره فاصله میان طبقه فرودست و بالادست به شدت افزایش یافته است، شکاف اجتماعی بسیار عمیق و غیرقابل ترمیم شده است. افزایش فقر در این دوره و پس از کاهش قیمت نفت افزایش یافته است. سیاست‌های اقتصادی غلط دولت هم به همین مسئله دامن زده است. در مقطعی از زمان تورم در ونزوئلا به 700 درصد رسید، امری که به معنای یک فاجعه اقتصادی قلمداد می شود.

در مقطع کنونی، با وجود بیکاری گسترده، کمبود شدید مواد غذایی و دارو به جرات می‌توان گفت که ونزوئلا تا ورشکستگی کامل فاصله چندانی ندارد و باید دید که آیا مادور می‌تواند کشورش را از این وضعیت اسفناک نجات دهد یا خیر؟

در مقابل مخالفین دولت مادور هم تنها مقصر این وضعیت را رئیس دولت این کشور می‌دانند و خواهان برکناری او هستند.