به گزارش سرویس بین الملل پاکستان یک ماه پیش درخواست رسمی خود را برای عضویت در گروه یاد شده مطرح کرد. هند نیز درخواست رسمی خود را یک هفته قبل از پاکستان برای عضویت در گروه تامین کنندگان هسته ای مطرح کرده بود.

دستگاه دیپلماسی پاکستان بلافاصله پس از آنکه درخواست رسمی خود را برای عضویت در این گروه ارائه داد، تماس هایی با تعدادی از کشورهای عضو این گروه از جمله روسیه، ترکیه، ارژانتین، نیوزیلند، کره جنوبی و ... برقرار کرد و از آنان خواستار حمایت از عضویت پاکستان در این گروه شد.

اگرچه هندی ها از حمایت و شانس بیشتری نسبت به پاکستان برای عضویت در این گروه برخوردارند و آمریکا از جمله موافقان پیوستن هند به گروه ان.س.جی محسوب می شود، اما چین رسما مخالفت خود را حضور هند در گروه یاد شده اعلام کرده است و معتقد است هند و پاکستان شرایط یکسان برای عضویت در این گروه دارند.

روز گذشته خانم سوشما سواراج وزیر امور خارجه هند اعلام کرد که دهلی نو مخالفتی با عضویت اسلام آباد در گروه تامین کنندگان هسته ای ندارد.

در شرایط کنونی 48 کشور عضو گروه تامین کنندگان هسته ای هستند. این گروه با هدف جلوگیری از تبدیل فناوری صلح آمیز هسته ای به فناوری نظامی تشکیل شده است. این گروه در واکنش به برنامه های مخفیانه هند در قرن بیستم برای تبدیل مواد هسته ای وارداتی از آمریکا و کانادا به تسلیحات نظامی تشکیل شد.

تمام اعضای کنونی گروه یاد شده از امضا کنندگان و اعضای معاهده منع گسترش سلاح های اتمی (NPT) هستند. اگرچه درهای گروه تامین کنندگان به عضوهای جدید باز است، اما سنت گروه بر این بوده است که تنها کشورهایی را به عضویت بپذیرد که پیشاپیش عضو یکی از دو پیمان NPT یا CTBT (منع آزمایش های اتمی) باشند. دهلی نو عضو هیچیک از این دو پیمان نیست و این چیزی است که چینی ها بلافاصله به آمریکا تذکر دادند.

البته استثنا بودن هند، دارای سابقه است و گروه تامین کنندگان هسته ای (NSG) در سال 1998 هم با تصویب یک استثنا، به هند اجازه داد و ستد هسته ای داد. از آن زمان بود که هند با آمریکا، انگلیس، فرانسه، کانادا، آرژانتین، روسیه، قزاقستان، مغولستان، نامیبیا و کره جنوبی، قراردادهای هسته ای صلح آمیز امضا کرد. اکنون آمریکا، روسیه، انگلیس و فرانسه هوادار عضویت هند در گروه تامین کنندگان هسته ای هستند و تنها چین با آن مخالفت می کند.