: تجدیدنظرطلبان با تفسیر جمهوری خواهانه از امام به حاکمیت دوگانه رسیدند و مصطفی معین را نیز به عنوان کاندیدای ریاست جمهوری به تلویزیون آوردند و حجاریان از وی نیز اعتراف گرفت که حاکمیت دوگانه است.

به گزارش گروه فضای مجازی ، «اگر امام (ره) بود...»عنوان سرمقاله روزنامه جوان به قلم عبدالله گنجی است که در آن می خوانید؛

پایگاه خبری جماران وابسته به مؤسسه تنظیم و نشر آثار حضرت امام (ره) در تاریخ 93/8/28 مصاحبه ای را از حمیدرضا جلائی پور، عضو حزب منحله مشارکت منتشر کرد که هدف آن مصاحبه (آن طور که خود وی می گوید) پاسخ به عیسی سحرخیز است که می گوید: «خیلی از اصلاح طلبان هم بر خلاف اول انقلاب دیگر علاقه ای به آقای خمینی ندارند.»

وی دو محور را در این مصاحبه دنبال کرده است. اول قانون گرایی امام به جای انقلابی گری و دوم به صورت کینه توزانه حال کشور را از منظر تجدیدنظرطلبان بررسی و نگاه امام به وضعیت حال را با این عبارت که «اگر امام بودند چه می کردند؟» مورد تحلیل قرار داده است. وی تلاش می کند اثبات نماید که امام نقاط قوتی دارد که اصلاح طلبان می توانند به آن تمسک کنند.

در واقع جامعیت امام را توصیف نمی کند، بلکه تفسیری با برش خاص از امام ارائه می دهد که با «جمهوری خواهی» و «دموکراسی» سازگار شود و این تفسیر را مطلوب و همسو با خواسته اصلاح طلبان می داند و نهایتاً می گوید اگر امام اکنون بود اصلاح طلب بود یعنی امام هم به پلورالیسم، ومانیزم، لیبرالیسم، سکولاریسم و پروتستانتیسم معتقد می شده است. با این مقدمه ذکر چند نکته درباره محتوای این مصاحبه قابل تأمل است.

در این مصاحبه تلاش شده تفسیری موسع از جمهوری خواهی امام ارائه شود. در سراسر این مصاحبه حتی یک کلمه به اسلام باوری و اسلام خواهی امام اشاره نمی شود. از امام تفسیری ارائه می شود که دلخواه و مطلوب حال تجدیدنظر طلبان باشد.

مشی جلائی پور در این مصاحبه عین قضاوت اکبر گنجی در اسفند 1378 در حاشیه کنفرانس برلین در مصاحبه با نشریه اشپیگل است. وی در پاسخ به اینکه اگر نظرات آیت الله خمینی با دموکراسی مدنظر شما سازگار نبود چه می کنید؟ می گوید ما تفسیری از آیت الله خمینی ارائه می دهیم که با دموکراسی سازگار باشد و اگر سازگار نبود، وی را به موزه تاریخ می سپاریم.

تجدیدنظرطلبان با تفسیر جمهوری خواهانه از امام به حاکمیت دوگانه رسیدند و مصطفی معین را نیز به عنوان کاندیدای ریاست جمهوری به تلویزیون آوردند و حجاریان از وی نیز اعتراف گرفت که حاکمیت دوگانه است. حسین بشیریه نیز در سال 1388 در مصاحبه با نشریه اینترنتی «لوگوس» با صراحت بر تفسیر «جمهوری خواهانه» اصلاح طلبان از نظام جمهوری اسلامی تأکید کرد و بر آن صحه گذاشت. بنابراین باید به آقای جلائی پور گفت علت اینکه آقای سحرخیز مدعی است اصلاح طلبان علاقه ای به امام ندارند این است که وی را مظهر اسلام انقلابی می دانند لذا با تفسیر شما از امام هم جذب نخواهند شد زیرا آنان چیزهای دیگری نیز از امام می بینند که شاید شما نمی خواهید ببینید. شما با سحرخیز تفاوتی ندارید اما او خود را در پایان راه می بیند و شما در میانه راه.

با آقای جلائی پور در قانون گرایی امام اشتراک نظر داریم. امام مظهر قانون گرایی بود و تلاش می کرد امورات کشور(خصوصاً بعد از جنگ) بر مدار قانون بگردد. اما پایین کشیدن فتیله انقلابی بودن امام با هدف ارائه تفسیری همسو با خود جفا به ایشان است.

اندکی انصاف، تقوا و صراحت لازم است تا اعلام کنیم امام 1367 انقلابی تر از امام 1358 بود. برای اثبات این ادعا کافی است که جلد 21 صحیفه امام را با جلد 9، 10، 11، 12 و 13 آن که مربوط به صدر انقلاب است، مقایسه کنید. فصاحت و بلاغت انقلابی امام در سال های 1366 و 1367 زبانزد است و بعید است جناب جلائی پور آن را نداند. فریادهای امام بر سر لیبرال ها، غائله آفرینان، غرب، ارتجاع منطقه و صهیونیست ها در 1367 قابل کتمان است؟

حضرت امام در سال 1366 و 1367 بیشتر بر نهضت آزادی تاختند تا 1358 که آنان از قدرت خارج شدند؟ آقای جلائی پور و تجدیدنظرطلبان نمی دانند که امام حکم اعدام سلمان رشدی را بر خلاف عرف دیپلماسی حاکم بر جهان صادر کرد و فرمود:«استکبار غرب شاید تصور کرده است از اینکه اسم بازار مشترک (اتحادیه اروپا) و حصر اقتصادی را به میان بیاورد، ما در جا می زنیم و از اجرای حکم خداوند بزرگ صرف نظر می نماییم.» امام در همین جا می فرمایند: «خوف از آن دارم که تحلیلگران امروز 10 سال دیگر بر کرسی قضاوت بنشینند و بگویند فتوای اعدام سلمان رشدی بر خلاف عرف دیپلماسی حاکم بر جهان بوده است.» اتفاقاً پیش بینی امام درباره دوستان آقای جلائی پور انطباق یافت و دولت اصلاحات صدور بیانیه در سالگرد صدور حکم اعدام سلمان رشدی را کنار گذاشت.

بر خورد امام با منافقین بعد از مرصاد انقلابی نبود؟ جلائی پور وقتی به اینجا می رسد، مسئله را مبهم می گذارد و می گوید:«باید به اسناد معتبر که در دسترس نیست، مراجعه کرد.» حال آنکه حکم امام به مسئولان قضایی با دستخط شخص ایشان در دسترس است. امام انقلابی در سال های پایان حیات نفرمودند «بغض و کینه انقلابی تان را در سینه ها نگه دارید و با غضب و خشم بر دشمنانتان بنگرید؟» نفرمودند: «اگر بند بند استخوان هایمان را تکه تکه کنند، اگر زن و فرزندانمان را در مقابل چشمانمان به اسارت برند و...»، نفرمودند «من با صراحت اعلام می کنم که جمهوری اسلامی با تمام وجود برای احیای هویت اسلامی مسلمانان در جهان سرمایه گذاری می کند» و ایران را برای آنان به عنوان «دژ نظامی» معرفی نکردند؟ حقیقت این است که شما امام انقلابی را نمی خواهید ببینید تا بتوانید جامعه مدنی و جنبش های اجتماعی و نظرات هابرماس، گرامشی و مارکوزه را عملیاتی کنید.

امام در آخر حیاتشان نفرمودند «ما چه بخواهیم و چه نخواهیم صهیونیست و امریکا در تعقیبمان خواهند بود تا هویت دینی و شرافت مکتبی مان را لکه دار کنند؟» آیا شما اکنون به مقوله ای به نام دشمن اعتقاد دارید؟ متأسفانه از امام تفسیری می شود که گویی وی به دنبال جمهوری چندم فرانسه بوده و غیر از جمهوری تمام عیار به چیز دیگری فکر نمی کرده است. شما سال هاست که آرمان های جهانی امام را به سخره گرفته اید و طعنه زننده یا پرخاشگرانه از کنار آن گذشته اید و برای حذف نگاه امام از سیاست خارجی، اید ئولوژی زدایی از سیاست خارجی را طرح و اجرا کردید. پر رویی تا کجاست؟

و اما اگر امام امروز بود چه می کرد؟ این سؤال مهمی است که برای مصاحبه جلائی پور انتخاب شده است. این سؤال، سؤال ما هم هست. اگر امام بود یا امروز به میان ما بر می گشت چه می گفت؟

اگر امام بود می فرمود چرا بلافاصله بعد از رحلت من حلقه کیان را راه اندازی و مسائل اساسی اسلام و تشیع همچون عصمت، خاتمیت، ولایت فقیه، عاشورا و ... را با تکیه بر نظرات پست مدرن غربی همچون هرمنوتیک و ابطال پذیری به مسلخ بردید؟

اگر امام بود می فرمود مگر من نگفته ام هر موقع دشمن از شما تعریف کرد، در خود شک کنید. چرا دشمن برای شما کف می زند. چرا شما اصلاً مقوله ای به نام دشمن را از یاد برده اید و چرا دوستان شما با امکانات دشمن در غرب زندگی می کنند؟ اگر امام بود می فرمود من روز قدس را برای حمایت از فلسطین و نابودی صهیونیسم قرار دادم اما شما در این روز علیه فلسطین و به نفع صهیونیست ها شعار دادید. اگر امام بود می فرمود من گفتم «جمهوری اسلامی» نه یک کلمه کمتر و نه یک کلمه بیشتر، شما آن را به حاکمیت دوگانه، دیکتاتوری صالحان و جمهوری ایرانی تفسیر کردید و خواستار مشروطه خواهی، جمهوری خواهی، دموکراسی خواهی و جمهوری ایرانی شدید. اگر امام بود می فرمود تنها خط قرمز ما صهیونیست های نامشروع هستند و از شما می پرسید شما چه کردید که نتانیاهو می گوید: «اصلاح طلبان سرمایه های ما هستند؟»

اگر امام بود می فرمود همه بدبختی های ما از امریکاست و از شما سؤال می کرد چه کردید که مشاور کاخ سفید می گوید: «با روی کار آمدن اصلاح طلبان روزهای تلخ و سرگردانی امریکا سپری شده است و از این پس باید شاهد فرو ریختن ستون های این نظام سرکش و مهار نشدنی باشیم.» اگر امام بود می فرمود آقای جلائی پور تو در کنفرانس ننگین برلین چه می کردی؟

امام می فرمود:«تا من هستم نخواهم گذاشت حکومت به دست لیبرال ها بیفتد» و اگر اکنون بود از شما که چند حزب را در مصاحبه تان در خط امام معرفی کردید می پرسید چرا عناصر محوری حزب کارگزاران (کرباسچی و مرعشی) می گویند ما لیبرال هستیم و سروش هم آنان را می ستاید و در عین حال بر راه من تأکید می کنند. اگر امام بود می گفت دون شأن نیروهای معتقد به انقلاب اسلامی است که برای پول نمایندگانی را نزد پادشاه بحرین و عربستان بفرستند. اگر امام بود می فرمود: من انگشت اشاره ام را در مقابل شما به سوی رهبری بعد از خود نشانه رفتم و گفتم ایشان در میان دوستان چون خورشید می درخشد. شما بعد از من با وی چه کردید؟

چرا منافقانه راه انقلاب را دنبال کردید و نه تنها پشتیبان ولایت فقیه نبودید که دهها تأویل و تفسیری که برخلاف نظر من بود برای آن ارائه کردید. از سیره امام و برخورد ایشان با فهیم کرمانی، مصاحبه سیما با یک فرد در روز تولد حضرت زهرا (س) و نحوه مواجهه با استعفای میرحسین موسوی می توان فهمید که اگر امام بود، حکم اعدام موسوی را صادر کرده بود و وی را باغی می دانستند زیرا امام به نظام اسلامی و اجرای حدود الهی به معنی واقعی کلمه باور داشت و به دنبال دین تزئینی و سکولاریسم پنهان نبود. و در پایان اگر امام بود کسی که در سایت جماران (سایت منتسب به تشکیلات امام) این مصاحبه را با جلائی پور انجام داده و امام را در حد رئیس جمهور فرانسه پایین آورده است از آنجا به بیرون پرتاب می کرد تا تفسیر های یک سویه، تک بعدی و دلخواه از امام، توسط مؤسسه امام منتشر نشود.

: انتشار مطالب و اخبار تحلیلی سایر رسانه‌های داخلی و خارجی لزوما به معنای تایید محتوای آن نیست و صرفا جهت اطلاع کاربران از فضای رسانه‌ای منتشر می‌شود.