داستان "الماس کوه نور" با تاریخ افغانستان گره خورده است
محمد مرادی نوشت: الماس 105 قیراطی شگفتانگیز کوه نور داستان جالبی دارد که بخشی از این داستان با تاریخ افغانستان گره خورده است.
کد خبر: ۱۶۳۰۳۶
تاریخ: ۰۳ ارديبهشت ۱۳۹۵ - ۲۰:۲۴
خبرگزاری میزان - 
به گزارش سرویس بین الملل الماس 105 قیراطی شگفتانگیز کوه نور داستان جالبی دارد که بخشی از این داستان با تاریخ افغانستان گره خورده است.
"محمد مرادی" نوشت: در حقیقت الماس کوه نور در هندوستان ریشه دارد. این سنگ قیمتی از منطقه "گلکنده" در نزدیکی حیدرآباد در ایالت آندراپرادش هند در سال 1656 میلادی به دست آمد.
این الماس توسط میرزا محمد وزیر عبدالله قطبشاه به شاه جهان پادشاه گورکانی هند هدیه شد و در آنجا ماند. این الماس در زمان لشکرکشی نادرشاه افشار به هند(1738م) نزد ابراهیم لودی حاکم دهلی نگهداری میشد که نادرشاه آن را تصاحب کرد.
الماس کوه نور پس از مرگ نادر(1160هجری) توسط «احمدشاه درانی» به افغانستان منتقل شد و سپس به «تیمور شاه» فرزندش رسید.
این الماس سالیان چند بین احفاد احمدشاه دست به دست میشد تا سرانجام به دست زمانشاه و شاهشجاع نوههای احمدشاه افتاد.
پس از شکست شاهشجاع از «رنجیتسینگ» سردار هندی ملقب به «شیرپنجاب»، الماس مزبور توسط سردار نامبرده به هند بازگشت داده شد و بعدها به دست «کمپانی هند شرقی» بریتانیا افتاد.
انگلیسها نیز با زیرکی خاصی الماس کوه نور را از هند خارج به بریتانیا منتقل کردند. در سال 1877 رسماً اعلام شد این الماس در اختیار ملکه ویکتوریا امپراتور بریتانیا قرار دارد. این الماس برای اولین در تاج ملکه الیزابت نصب شد که پس از آن همواره بین ملکههای انگلیس تبادله میشد تا سرانجام به برج لندن قصری تاریخی در ساحل شمالی رود «تِمز»، منتقل شد.
طبق افسانهها هر خانمی که این سنگ را در اختیار داشته باشد؛ فوقالعاده قدرتمند خواهد بود اما صاحبان ذکور این سنگ پایانی تاسفباری خواهند داشت.
سرگذشت تاریخی، این باور عامیانه را تایید میکند. ابراهیم لودی سلطنت را از دست داد، نادرشاه افشار کشته شد. شاه زمان توسط برادرانش نابینا شد. شاه شجاع به قتل رسید و شیرپنجاب توسط انگلیسها به شکل اسفناکی شکست خورد و تحقیر شد.
گفتنی است که عبدالباری جهانی وزیر اطلاعات و فرهنگ افغانستان بیان داشت: افغانستان میتواند مدعی حق مالکیت الماس کوه نور باشد.
مرادی با انتشار این مطلب در صفحه فیسبوک خود نوشت: اظهارات جهانی پس از آن بیان شد که هند رسماً اعلام کرد که الماس کوه نور در مالکیت بریتانیا بوده و دهلی هیچگونه ادعای برای تصاحب آن ندارد.
/
به گزارش سرویس بین الملل الماس 105 قیراطی شگفتانگیز کوه نور داستان جالبی دارد که بخشی از این داستان با تاریخ افغانستان گره خورده است. "محمد مرادی" نوشت: در حقیقت الماس کوه نور در هندوستان ریشه دارد. این سنگ قیمتی از منطقه "گلکنده" در نزدیکی حیدرآباد در ایالت آندراپرادش هند در سال 1656 میلادی به دست آمد.
این الماس توسط میرزا محمد وزیر عبدالله قطبشاه به شاه جهان پادشاه گورکانی هند هدیه شد و در آنجا ماند. این الماس در زمان لشکرکشی نادرشاه افشار به هند(1738م) نزد ابراهیم لودی حاکم دهلی نگهداری میشد که نادرشاه آن را تصاحب کرد.
الماس کوه نور پس از مرگ نادر(1160هجری) توسط «احمدشاه درانی» به افغانستان منتقل شد و سپس به «تیمور شاه» فرزندش رسید.
این الماس سالیان چند بین احفاد احمدشاه دست به دست میشد تا سرانجام به دست زمانشاه و شاهشجاع نوههای احمدشاه افتاد.
پس از شکست شاهشجاع از «رنجیتسینگ» سردار هندی ملقب به «شیرپنجاب»، الماس مزبور توسط سردار نامبرده به هند بازگشت داده شد و بعدها به دست «کمپانی هند شرقی» بریتانیا افتاد.
انگلیسها نیز با زیرکی خاصی الماس کوه نور را از هند خارج به بریتانیا منتقل کردند. در سال 1877 رسماً اعلام شد این الماس در اختیار ملکه ویکتوریا امپراتور بریتانیا قرار دارد. این الماس برای اولین در تاج ملکه الیزابت نصب شد که پس از آن همواره بین ملکههای انگلیس تبادله میشد تا سرانجام به برج لندن قصری تاریخی در ساحل شمالی رود «تِمز»، منتقل شد.
طبق افسانهها هر خانمی که این سنگ را در اختیار داشته باشد؛ فوقالعاده قدرتمند خواهد بود اما صاحبان ذکور این سنگ پایانی تاسفباری خواهند داشت.
سرگذشت تاریخی، این باور عامیانه را تایید میکند. ابراهیم لودی سلطنت را از دست داد، نادرشاه افشار کشته شد. شاه زمان توسط برادرانش نابینا شد. شاه شجاع به قتل رسید و شیرپنجاب توسط انگلیسها به شکل اسفناکی شکست خورد و تحقیر شد.
گفتنی است که عبدالباری جهانی وزیر اطلاعات و فرهنگ افغانستان بیان داشت: افغانستان میتواند مدعی حق مالکیت الماس کوه نور باشد.
مرادی با انتشار این مطلب در صفحه فیسبوک خود نوشت: اظهارات جهانی پس از آن بیان شد که هند رسماً اعلام کرد که الماس کوه نور در مالکیت بریتانیا بوده و دهلی هیچگونه ادعای برای تصاحب آن ندارد.
/