- گروه سیاسی: یکشنبه هفته گذشته بود که نشریه "ساندی تایمز" انگلیس  از تمایل "پرنس چالز" ولیعهد 67 ساله این کشور برای سفر به ایران خبر داد؛ گویا فرد مزبور که سابقا در سال 2004 نیز در قامت مسئول صلیب سرخ انگلیس به ایران سفر کرده است، شیفتگی زیادی نسبت به تاریخ و تمدن کشورمان دارد و می خواهد این امر را مستمسکی برای سفر سیاسی خود به ایران قرار دهد.

البته آنطور که سخنگوی کاخ سلطنتی انگلیس گفته است، سفر ولیعهد این کشور به ایران هنوز تأیید نشده و قطعیت نیافته است اما آنچه که واضح است این است که پرنس چالز تمایل زیادی برای سفر دیپلماتیک به ایران دارد.

در همین زمینه، "الیوت آبرامز" مشاور خاورمیانه‌ای "جورج بوش پسر" رئیس جمهور سابق و جنگ طلب آمریکا، به دوست انگلیسی‌اش توصیه کرده است که به جای ایران به اسرائیل سفر کند. البته آبرامز که حتی در داخل آمریکا هم به عنوان سیاستمدار و مشاوری بدنام شناخته می‌شود، تنها به ارائه پیشنهاد به پرنس چالز اکتفا نکرده بلکه او را تهدید  کرده است که در صورت عزیمت به ایران، سفر راحتی نخواهد داشت!

فارغ از آنکه "پرنس چالز" ولیعهد 67 ساله انگلیسی، در پاییز امسال کاخ کلارنس لندن را به قصد دیدار دیپلماتیک از تهران  ترک خواهد کرد یا نه؛ نکته قابل تامل عرض ارادت‌های ریاکارانه و مجامله گونه‌ای است که مقامات رسمی و نیمه رسمی غربی گهگاه نسبت به تاریخ و تمدن ایران زمین ادا می کنند؛ عرض ارادت‌هایی  که هدف از پیشکش کردن آن‌ها چیزی جز پیشبرد اغراض سیاسی‌شان نیست؛ هر چند ممکن است برخی در داخل از چنین بینشی تهی باشند و هر دست دوستی دراز شده از جانب غربی ها را از روی صفا و حسن نیت قلمداد کنند.

اما اظهار تمایل ولیعهد انگلیسی برای سفر به ایران در قامت یک دیپلمات و فراهم آوردن زمینه برقراری ارتباطات بیشتر میان دو کشور، در شرایطی مطرح می‌شود که حافظه تاریخی ملت ایران انباشته از خیانت‌ها و خباثت‌ها و رذالت‌های انگلیس و مزدوران آن است.

شاید ذکر و مرقوم کردن جنایت‌ها و خیانت‌های انگلیسی‌ها علیه ملت ایران مثنوی هفتاد من کاغذ باشد، اما صرفا برای یادآوری  آن دسته از افرادی که به سهولت فریب ریاکاری‌ها و تظاهر غربی‌ها را می خورند، بازخوانی این خیانت‌ها بویژه از نوع انگلیسی‌اش خالی از لطف نیست.

تحمیل قرارداد پاریس در سال 1857 میلادی که تمامیت ارضی و حاکمیت ملی ایران را مخدوش کرد و موجب جداشدن هرات از ایران شد.

 تحمیل قرارداد رویترز (1872) که براساس آن، ایران به مدت 70 سال کاملا به انگلستان فروخته شد.

 ایجاد فرقه‌های ضاله بابیت و بهائیت به قصد انحطاط مذهبی در ایران و تسلط بر این سرزمین.
تحمیل قرارداد تالبوت (انحصار توتون و تنباکو) به ایران، این قرارداد با حکم فقیه جامع‌الشرایط زمان؛ آیت‌الله میرزای شیرازی لغو شد.

 تحمیل قرارداد دارسی به ایران برای اکتشافات، استخراج و غارت منابع نفتی در سال 1901.
به انحراف کشاندن انقلاب مشروطیت و زمینه‌چینی برای اعدام آیت‌الله شیخ فضل‌الله نوری.

 تحمیل قرارداد 1919 که براساس آن شمال ایران نیز زیر سلطه انگلستان قرار گرفت. این قرارداد با مجاهدت‌های آیت‌الله‌ مدرس بی‌اثر و کمتر از یکسال پس از انعقاد، لغو شد.

حمایت و پشتیبانی از کودتای رضاخان از طریق سیدضیاءالدین طباطبایی، روزنامه‌نگاری که عامل سفارت بریتانیا در تهران بود.

 تحمیل قرارداد گس- گلشائیان در 1933 (1312 شمسی) که قرارداد دارسی را ظالمانه‌تر کرد. براساس این قرارداد حق بهره‌برداری از معادن، جنگل‌ها، معافیت گمرکی برای کالاهای کشاورزی بریتانیا، استفاده رایگان از نفت ایران برای نیروی دریایی انگلیس و خرید زمین‌هایی که در آن نفت کشف می‌شد به قیمت زمین عادی به انگلستان اختصاص یافت.

اشغال ایران در چارچوب حمله متفقین به ایران و تحمیل قحطی و فقر به ملت و وارد آوردن خسارات جانی و مالی فراوان.

سنگ اندازی در راه تشکیل حکومت جمهوری در ایران طی سال‌هایی که حکومت محمدرضا شاه هنوز تثبیت نشده بود.

نقش مستقیم در کودتای 28 مرداد 1332 (1953) برای همراهی با آمریکا.

همراهی با آمریکا در سرکوب انقلاب اسلامی ملت ایران.

تحریک گروهک‌ها و قومیت‌ها پس از پیروزی انقلاب اسلامی در ایران.

کمک به رژیم بعثی عراق برای حمله به ایران و ادامه این پشتیبانی‌ها در طول هشت سال جنگ.

حمله به سفارت ایران در لندن و شهادت دو کارمند ایرانی.

حمایت مستمر از گروهک‌ها و براندازان جمهوری اسلامی در 37 سال گذشته.

حمایت و پشتیبانی از سلمان رشدی، نویسنده کتاب موهن آیات شیطانی، انگلیسی‌ها سفارش‌دهنده، منتشر‌کننده و حامی کتاب و نویسنده‌اش بوده و هستند.

حمایت از فتنه88 از طریق سفارتخانه‌اش در تهران، شبکه‌های رسانه‌ای همچون بی‌بی‌سی و راه‌اندازی شبکه‌های مختلف رسانه‌ای فارسی زبان در جهت براندازی نظام جمهوری اسلامی.

مشارکت فعال و اثرگذار در تحریم‌های ایران طی 37 سال گذشته.