:مطابق قانون  مدنی برای انجام ازدواج صرف اراده طرفین کافی نیست بلکه باید شرایط لازم برای تحقق اراده ازدواج از جمله اهلیت  نیز موجود باشد.

 
به گزارش ، مطابق قوانین فقه امامیه و مدنی برای انجام ازدواج صرف اراده طرفین کافی نیست بلکه باید شرایط لازم برای تحقق اراده ازدواج نیز موجود باشد. از نظر حقوقی، برای ازدواج شخص باید اهلیت داشته باشد. اهلیت برای ازدواج در قانون ایران با رسیدن به سن بلوغ در دختر و پسر، محقق می شود. به علاوه در ازدواج دختر باکره، موافقت و اجازه پدر یا جد پدری او شرط است.
اهلیت در قانون ایران با بلوغ و رشد تعریف شده است. در اصطلاح فقه و حقوق بلوغ یعنی رسیدن به مرحله ای از زندگی که غریزه جنسی به حد کافی رشد کرده و آمادگی تولید مثل در شخص ایجاد می شود.
بلوغ در اشخاص مختلف متفاوت است. زیرا بلوغ به عواملی مانند: آب و هوا، تغذیه و  وراثت بستگی دارد و با یکدیگر فرق دارد. بلوغ در مناطق گرمسیر زودتر و در مناطق سردسیر دیرتر اتفاق می افتد.
همچنین بلوغ دختران با پسران نیز متفاوت است. دختران زودتر از پسران بالغ می شوند.
از نظر فقهی و حقوقی، سن بلوغ در پسر پانزده سال تمام قمری ودر دختر نه سال تمام قمری است. اما از آنجا که ازدواج امری مهم است، علاوه بر جنبه خصوصی و اراده طرفین، جنبه عمومی نیز دارد. زیرا خانواده، واحد بنیادی جامعه است و تشکیل آن باید براساس مصالح عمومی باشد. به همین دلیل قانونگذار برای ازدواج حداقل سنی را  به غیر از سن بلوغ تعیین نموده است.

در قانون مدنی ، حداقل سنی که دختر و پسر می توانند ازدواج کنند به شرح زیر تعیین شده است: برای دختر، سن 13 سال تمام شمسی و برای پسر سن پانزده سال تمام شمسی (ماده 1041 قانون مدنی) زیرا فرض بر این است دختر و پسر در این سن به حدی رسیده اند که امکان ازدواج و تصمیم گیری در مورد تشکیل خانواده را دارند. اینکه آیا افراد قبل از این سن هم امکان ازدواج دارند یا نه باید گفت: بله و  البته شرایطی دارد: اولاً باید با رعایت مصلحت و با اجازه ولی و تشخیص دادگاه باشد.
ثانیاً فقط عقد نکاح جاری می شود ولی حق ایجاد رابطه جنسی موکول به بعد از سن تعیین شده درقانون است. تاجایی که  قانون، ازدواج با نابالغ را ممنوع اعلام کرده و اگر مردی با دختر نابالغ ازدواج کند مرتکب جرم شده و به حبس مقرر در قانون مجازات اسلامی محکوم می شود.