به گزارش خبرنگار دین واندیشه ، لذت بردن از گناه و شادمانی هنگام انجام گناه، از اموری است که گناه را بزرگ می کند و موجب کیفر بیشتر می شود. در اینجا به چند روایت توجه کنید:
امیر مؤمنان علی علیه السّلام فرمودند:
«شر الاشرار من تبهّج بالشر؛
 
بدترین بدها کسی است که به انجام بدی خوشحال گردد.»۱
 
 
و نیز فرمودند:
«مَن تَلذّذ بمعاصِی الله ذلّ؛
 
کسی که از انجام گناه، لذت ببرد خداوند ذلّت را به جای آن لذّت به او می رساند.»۲
 
 
امام سجاد علیه السّلام فرمودند:
«إیّاک و ابتهاج الذّنب فانّه أعظم من رکوبه؛
 
از شاد شدن هنگام گناه بپرهیز، که این شادی بزرگتر از انجام خود گناه است.»۳
و نیز فرمود:
«حلاوة المعصیة یفسدها الیم العقوبة؛
 
عذاب دردناک گناه شیرینی آن را تباه می سازد.»۴
 
 و از سخنان امام سجاد علیه السّلام است:
«لا خیر فی لذّة من بعدها النّار؛
 
در لذتی که بعد از آن آتش دوزخ است خیری نیست.»۵
 
 
 رسول اکرم صلّی الله علیه و آله و سلّم فرمودند:
«من اذنب ذنبا و هو ضاحک دخل النار و هو باک؛
 
کسی که گناه کند و در آن حال خندان باشد وارد آتش دوزخ می شود در حالی که گریان است.»۶
 
----------------------------------------------------------------------------------------------------------------
 
پی نوشت ها
۱. غررالحکم، ج۱، ص۴۴۶.
۲. فهرست غرر، ص۱۳۰.
۳. بحار، ج۷۸، ص۱۵۹.
۴. همان.
۵. همان.
۶. مشکاة الانوار، ص۳۹۴؛ وسائل الشیعه، ج۱۱، ص۱۶۸.
۷. گناه شناسی، ص۲۸-۲۹.