: رئیس انجمن روانشناسی اجتماعی ایران با بیان این که برخورد با خاطیان اسیدپاشی در حدی قاطع نیست که بتواند بازدارنده باشد، گفت: فردی که مورد حمله اسیدپاشی قرار می گیرد مراحلی را شامل شُک، انکار، پذیرش و در نهایت درماندگی طی می کند. احساس وی همانند فردی است که دچار بیماری لاعلاج شده است، چنین شخصی نیاز به کمک های حرفه ای روانشناسی دارد.

مجید صفارنیا در گفت‌وگو با خبرنگار اجتماعی میزان، درباره شرایط اجتماعی و روانی افراد پس از حملات اسیدپاشی اظهار کرد: متاسفانه در این خصوص آماری وجود ندارد، اما تصور می کنم بیشتر قربانیان اسید پاشی زنان باشند. این امر می تواند دلالیل مختلف فردی، اجتماعی و فرهنگی داشته داشته باشد.

رئیس انجمن روانشناسی اجتماعی ایران افزود: دلیل عمده این دست حملات می تواند این باشد که زیبایی و جذایت های فردی برای زنان بسیار مهم است و در مواقعی ممکن است نقطه قوت یا ضعف تلقی شود. بنابراین بزرگترین جنایتی که می توان در حق یک زن کرد این است که زیبایی اش را از او بگیرند.

صفارنیا خاطرنشان کرد: در صورتی که این حملات به دلایل شخصی صورت گیرد، ممکن است به دلیل اختلالات روانی و شخصیتی یا کینه و انتقام جوی باشد.

وی گفت: از دید اجتماعی نیز می توان به نقص برخی از قوانین اشاره کرد. با هر حمله اسیدپاشی برخورد با خاطیان به گونه ای نیست که بتواند بازدارنده باشد و تکرار نشود.

صفارنیا ادامه داد: از سوی دیگر آموزش های لازم در جامعه ما وجود ندارد. آموزش هایی که شامل گروه های مختلف سنی به ویژه زنان شود، همچنین در سطح کلان تر می توان به موضوعاتی چون سلامت اجتماعی اشاره کرد. عوامل موثر بر سلامت اجتماعی شامل بیکاری، فقر، بحران اقتصادی، درآمد سرانه پایین، بی عدالتی و مواردی از این قبیل است.

رئیس انجمن روانشناسی اجتماعی ایران به فقدان سیستم های حمایتی و نه امنیتی اشاره کرد و گفت: متاسفانه سازمان هایی وجود ندارد که از افرادی که مورد حمله های اسیدپاشی قرار گرفته اند یا اتفاقات دردناک دیگری را از سر گذرانده اند حمایت کند. در صورت وجود داشتن چنین سازمان های افراد متخصص نسبت به آنها بی اطلاع هستند.

این روانشناس اجتماعی درباره عکس العمل اجتماع در مقابل افرادی که مورد حملات اسیدپاشی قرار گرفته اند، تصریح کرد: جامعه باید سیستم های حمایت خود را از این افراد، به عنوان یک روند درمانی فعال کند.
وی عنوان کرد: فردی که مورد حمله اسیدپاشی قرار می گیرد مراحلی را طی می کند.در ابتدا دچار شُک می شود، سپس انکار می کند، می پذیرد و در نهایت دچار درماندگی می شود.

صفار نیا ادامه داد: طبیعی است زمانی که شخص دچار چنین اتفاقی می شود دچار افسردگی، اختلالات روانی، تکرار مرتب حادثه در ذهن و استرس پس از حادثه شود. به عبارتی می توان گفت شخصی که مورد حمله اسید پاشی قرار گرفته است دچار احساسی همانند احساس شخصی است که دچار بیماری لاعلاج شده است، چنین شخصی نیاز به کمک های حرفه ای روانشناسی دارد.

وی خطاب به خانواده این افراد اظهار کرد: ترس زمانی ایجاد می شود که فرد در شرایط عادی با وحشت روبرو شود. بنابراین خانواده های این افراد به دلیل این که به صورت دفعتی با یک چهره متفاوت از شخص روبرو می شوند و انتظار چنین اتفاقی را نیز نداشته اند در مراحل اولیه دچار هیجانات متعدد شوند.

رئیس انجمن روانشناسی اجتماعی ایران عنوان کرد: خانواده ها پس از طی مراحل اولیه می توانند با در پیش گرفتن همدردی و همدلی، بهترین برخورد را با شخص داشته باشند و از آنجا که افراد پس از شکل گرفتن شخصیت شان با اختلال شخصیت روبرو نمی شوند همدردی و همدلی با آنها حدود خاصی ندارد و خانواده می توانند در این زمینه بی دریغ رفتار کنند.

رئیس انجمن روانشناسی اجتماعی ایران با تاکید بر این که شخصی که مورد حمله اسید پاشی قرار گرفته است دیگر یک فرد طبیعی نیست، خاطرنشان کرد: شخص برای کمک به خود می تواند به مقایسه های سطح پایین دست بزند و شرایط افرادی که از جهات مختلف در اجتماع با مشکل روبرو هستند را مد نظر داشته باشد. همچنین توکل و ایمان می تواند برای این اشخاص بسیار سودمند و ثمر بخش باشد.

صفارنیا گفت: این افراد نیاز به اعمال جراحی متعدد دارند که ممکن است وضعیت آنها را تا حد زیادی بهبود بخشد.در نتیجه کمک های مالی دولت ضمن تزریق امید و احساس این که مورد توجه قرار می گیرند می تواند در عزت نفس این افراد موثر باشد.