به گزارش گروه فضای مجازی به نقل از همشهری محله، روی پیراهن های گلدار و بلندش ژاکتی شتری رنگ می پوشد. روسری بلندش را با سنجاق، زیر گلویش محکم می کند . چوب بلندی عصای دست ننه صنوبر است که موقع گذر از عرض خیابان تا نفس کم می آورد، آن را بلند می کند و راننده ها لحظاتی توقف می کنند .



ننه همیشه کیسه بزرگی روی دوش می کشد که توی آن پر از کاغذ و مداد رنگی است. ننه صنوبر توی این کاغذها نقاشی می کشد. او سال هاست هر روز در گرما و سرمای هوا روی سنگفرش پیاده رو می نشیند و برای رهگذران نقاشی می کشد.

بعضی از رهگذران از او می خواهند که طرح های خاصی بکشد:«من را می توانی بکشی؟» ننه به آنها هم« نه» نمی گوید! او مداد شمعی ها و مدادهای کوچکش را از ته کیسه بیرون می کشد و شروع می‌کند:« من این جوری بلدم، ببین...»

ننه می گوید:« خیلی ها به من گفتند فال و آدامس و جوراب بفروش. ولی من نقاشی کردن را دوست دارم و از این که خدا به من این راه را نشان داده، شکرگزارش هستم.»




بعضی از مشتریان از ننه امضا می‌خواهند که او با دست لرزانش چند قلقلی ساده پایین کاغذ می کشد و با خطوطی کج و معوج اسم خودش را می نویسد:« ننه صنوبر، مادر 2 جانباز».



/انتهای پیام/
: انتشار مطالب و اخبار تحلیلی سایر رسانه‌های داخلی و خارجی لزوما به معنای تایید محتوای آن نیست و صرفا جهت اطلاع کاربران از فضای رسانه‌ای منتشر می‌شود.