خبرگزاری میزان - علیرضا استکی، سرمربی سابق تیم ملی بوکس که به تازگی هدایت تیم امید را قبول کرده در گفت و گوی تفصیلی با میزان صحبتهایی را مطرح کرد که تاکنون از او نشنیده بودیم.
این گفتوگوی جذاب را در ادامه از زیر نظر میگذرانید:
*زمانی که حسین ثوری رفت، خیلی تحت فشار قرار گرفتی ...
یک اتفاق خیلی تلخ و ناگواری برای ما رخ داد و کسی که من آنقدر هزینه معنوی بابت رییس شدنش دادم که از ایران رفت. از نظر اخلاقی، چون داشتم با او کار میکردم و نباید دورش میزدم از ثوری حمایت کردم و دیدید که تا چه اندازه تحت فشار قرار گرفتم.
*اما خیلیها فکر میکردند از حسینی حمایت کنید ...
روح الله حسینی از دوستان خوب من است و دوره اول هم پای او ایستادم، اما آن موقع به کسانی باخت که بعداً برایش شدند دایه مهربانتر از مادر! من هیچوقت در دوره اول حسینی را رها نکردم و با اینکه میدانستم رییس نمیشود، اما پای کار بودم و بعد از آن هم گروهی که همیشه مخالف من بودند تأثیراتی روی نظرات او گذاشتند. من و حسینی از دوران جوانی همیشه با هم بودیم و با وجود برخی اختلاف نظرها پشت هم را خالی نکردیم.
*پس از سرپرستی حسینی قرار بود بمانی، اما به یکباره شورای فنی رأی به خروج شما از تیم ملی داد ...
کسانی در شورای فنی شرکت کردند ۷۰-۸۰ درصد با من مخالف بودند. اکبر احدی، علی مظاهری، غلامرضا کریمی، همایون امیری و محمود نهتانی حمایت کردند که از ۲ نفر اول واقعاً توقع نداشتم و از آنها تشکر میکنم، اما
میدانستم آن شورا قطعاً رأی نهایی به قطع همکاری با من میدهد و دلیلی هم نداشت در این جلسه شرکت کنم.
*بهتر نبود امیری و نهتانی در این شورا حضور پیدا نمیکردند؟
همایون و محمود نمیخواستند شرکت کنند، اما من گفتم به جلسه بروند و اصلاً هم از این کار ناراحت نشدم. همایون امیری هنوز هم از دوستان خوب من است و تلاش زیادی کرده تا رابطه من و حسینی بهتر شود. وقتی میدانستم تحت هر شرایطی وقتی اسم نهرودی وسط باشد همه به او رأی میدهند چرا باید با حضور ۲ مربی تیم خودم در شورا مخالفت میکردم؟ نهرودی بزرگ و پیر بوکس است و احترامش بر همه ما واجب است.
*قبول دارید اگر زمان به عقب برمیگشت شاید تیم ملی را از شما نمیگرفتند؟
۴ سال زحمت کشیدم و بعد از اینکه تیم جدید رأس کار آمد متوجه شد من چقدر تلاش کردم و خون دل خوردم. حتی تیم مدیریتی جدید متوجه شد دریافتی مالی من چقدر بوده است. همه فکر میکردند ثوری یک تشت طلا گذاشته و من از آن برمیدارم، اما زمان همه چیز را مشخص کرد. با این اوصاف نمیخواهم به گذشته برگردم، چون الان تیم دست حسین نهرودی است که عزیز دل تمام خانواده بوکس است و ما هم وظیفه داریم که کمک کنیم.
*تا جایی که من میدانم نظر حسینی روی شما مثبت بود؟
درست است؛ او همان ابتدا با من صحبت کرد و نظرش برای ادامه همکاری مثبت بود، اما اتفاقاتی افتاد که نشد کار کنیم که خود شما بهتر از هرکسی این موضوع را میدانید.
*نمیخواهید این موضوع را بیشتر باز کنید؟
نه همینقدر کافی است و بهتر است به سراغ سوالهای بعدی برویم!
*قبول داری تیم ملی در یکسال گذشته مثل سالهای قبل از آن موفق نبود؟
ببینید، در رقابتهای جهانی با کادرفنی جدید شرایط به یکباره عوض شد. تیم من در آسیایی نتیجه نگرفت، در صورتی که میتوانستیم روی سکو برویم، اما آنقدر حاشیه درست کردند که تیم نابود شد وگرنه ۸ مدال میگرفتیم. جمعیت زیادی مقابل من بودند و از آن تیم رفت در افت که دیدید هیچ تغییری هم ایجاد نشد و تیم ملی با کادر جدید در جهانی هم نتایج نسبتا دور از انتظاری کسب کرد.
*تغییر کادرفنی در عدم نتیجه گیری موثر بود؟
برای جهانی من، شهرام فاتح و دانیال تیماجی نبودیم و همایون امیری و محمود نهتانی در کادر باقی ماندند که تاکتیکهای نهرودی را پیاده میکردند. ۴ سال بچهها با روحیات من خو گرفته بودند و با هم آشنا بودیم. فکر میکنم این تیم میتوانست ۲ یا ۳ مدال بگیرد. چندتا از بچهها قرعههای خوبی داشتند، اما به هر حال این موفقیت حاصل نشد.
*حس میکنم جواب سوال من را ندادید...
یک سیستم فنی جدید آمد که کلاً خلاف نحوه کار ما بود و نوع تمرینات عوض شد. قطعاً حسین نهرودی تلاش کرده و بهترین تمرینات را برنامهریزی کرده، اما بچهها به این روش عادت نداشتند و همین موضوع سبب شد تیم کمی سردرگم باشد.
*قبول دارید تیم ملی از نظر بدنی به شدت مشکل داشت؟
من دانیال تیماجی را ۴ سال کنار خودم داشتم و، چون خودم بدنسازی را بلد بودم، تمرینات بدنسازی به فنی قالب نبود، اما با تغییر کادرفنی این اتفاق رخ داد و نتیجه را هم دیدید که چه شد. به نظرم جدایی تیماجی خیلی اشتباه بود و یک مقدار هم بدشانسی باعث شد تیم نتیجه نگیرند وگرنه چه کسی است که بگوید دانیال شهبخش بازی خود را نبرده بود.
*بهتر نبود نهرودی این مسئولیت را قبول نمیکرد؟
فکر میکنم آنطوری که شایسته نهرودی بود از تیم ملی کنار نرفت و به همین دلیل هنوز میخواست کار کند. همه باید نهرودی را حمایت کنیم تا او با اقتدار و بزرگی از دنیای مربیگری خداحافظی کند. انشاءالله تیم ملی سهمیه المپیک بگیرد و نهرودی آخرین المپیک را هم تجربه کند و لذت ببرد. کسی که سالها بوده و زحمت کشیده باید بابت حضورش از وی تشکر کرد تا با یک خداحافظی باشکوه کنار برود و بهتر است در آینده از تجربیاتش به عنوان مشاور بهره ببریم.
*برگردیم سراغ خودتان؛ چرا هدایت تیم امید را قبول کردید؟
کفگیر بوکس به ته دیگ خورده و باید پشتوانه سازی کنیم. من عاشق کار کردن هستم و، چون میتوانم تأثیرگذار باشم این کار را پذیرفتم. رزومه من مشخص است و تیمهایم همیشه نتیجه گرفتهاند، حالا هم باید تیم امید را شکوفا کنیم تا پشتوانه بزرگسالان باشیم. من میتوانم حداقل ۲ تیم خوب تحویل بزرگسالان دهم و، چون المپیک، جهانی، قهرمانی آسیا و .. را دیدم و تنها مربی هستم که شاگردم رنک یک دنیا را برده، از بزرگسالان اشباع شدهام.
*اینکه مسئولیت امید را قبول کردی تا کم کم سرمربی بزرگسالان شوی را تکذیب میکنی؟
چشم طمع به تیم بزرگسالان ندارم و همانطور که گفتم فقط برای کار کردن آمدم و از حسین نهرودی هم بابت موی سپیدش و استخوانی که در بوکس خورد کرده حمایت میکنم. فعلاً تیم ملی با همین کادر جلو میرود ما هم حمایت میکنیم، اما اگر لیاقتش را داشته باشم. شاید روزی این پیشنهاد بشود و من هم قبول کنم، اما فعلاً تمرکزم روی تیم امید است و به این حرفها بیتوجه هستم.
*دستیاران در تیم امید مشخص هستند؟
یک قاعده در بوکس دارم و با کسانی که نتیجه گرفتم باز هم کار میکنم. اصغر اشرفی و شهرام فاتح قطعاً در کنارم هستند و از دانیال تیماجی هم استفاده میکنم. یکی، دو مربی خوب شهرستانی که در تیمهای پایه خوب کار کردند و شاگرد تحویل دادهاند را هم میآورم تا به صورت دورهای باشند و از قهرمانان سابق و جوان هم کمک میگیرم.
*نمیترسی که با تیم امید نتیجه نگیرید؟
نگران نتیجه نگرفتن با تیم امید نیستم و دنبال ساختن هستم و هدفم پشتوانه سازی است.
*اگر بخواهند در کارت دخالت کنند چه واکنشی خواهید داشت؟
سوال خوبی پرسیدی. من اجازه دخالت در کارم نمیدهم، اما کمک فنی و مشاوره را میپذیرم. کادرم را خودم با نظر رییس فدراسیون میچینم و کاملاً زیر نظر حسینی کار میکنم، چون او بزرگ من است و باید از او اطاعت کنم، اما مطمئنم در کارم دخالت نمیکند. در خصوص مدیر تیمهای ملی هم باید بگویم که ابراهیم موسوی هم قهرمان است و الان هم ارتباط خوبی داریم و روحیات من را میشناسد پس قطعاً چوب لای چرخ من نمیگذارد، چون اگر این اتفاق رخ دهد، عطای کار را به لقایش میبخشم و میروم.
*چرا چند ماه قبل که پیشنهاد امید را داشتی قبول نکردی؟
از ۴ ماه قبل این پیشنهاد را داشتم و اولین کسی که تشویقم کرد تا مسئولیت را قبول کنم سیامک صالحی بود که خیلی دوستش دارم و خود حسینی هم بارها گفت کار را بپذیرم که من هم پس از چند ماه قبول کردم. حس میکردم یک جاهایی در حق حسینی اجحاف کردم و اگر می۶دانستم ثوری میرود، قطعاً کنار روح الله حسینی میایستادم و الان هم که کدورتها کنار رفته و رفاقتها وسط آمده، پس باید با جان و دل کار کنم.
*اما شنیدهام که خانوادهات مخالف بازگشت به بوکس بودند؟!
بله، خانواده و نزدیکانم شدیداً مخالف بودند، اما خیلی از خانواده بوکس مثل همایون امیری و رضا مهدیپور هم کمک کردند تا برگردم و حالا با جان و دل در خدمت بوکس ایران هستم.
*میتوانید عملکرد خوب در بزرگسالان را در امید هم تکرار کنید؟
من در بزرگسالان تیم ضعیفی را بزرگ کردم. اگر بوکسورهایی مثل علی مظاهری، اکبر احدی، همایون امیری، مهدی قربانی، رضا قاسمی، محمد عاشری، رضا صمدی، اسفندیار محمدی، بیژن باتمانی، امید رشید، ابراهیم موسوی، کوروش ملایی و خیلیهای دیگر را داشتم الان قول ۵ مدال جهانی و ۳ مدال المپیک میدادم، اما من یک تیم جوان را ساختم و به آن افتخار میکنم. مثلا دانیال شه بخش به مومیوند باخت، اما من دعوتش کردم به تیم ملی و شد بوکسور تاریخساز. یا حتی میثم قشلاقی به بهادر کرمی باخت، اما آمد تیم ملی و نقره آسیا گرفت. به جز احسان که باتجربه بود یک تیم کم تجربه را داشتم که عالی نتیجه گرفتیم و در تیم امید هم میتوانم با جوانهای کم نام و نشان آینده بوکس را تضمین کنم.
*در فدراسیون قبل در مسائل مختلفی اظهار نظر میکردید آیا در زمان حسینی هم قرار است بیشتر از یک سرمربی باشید؟
قطعاً مسائل فنی برایم از همه چیز مهمتر است. من همیشه سلسله مراتب را رعایت میکنم و اگر حسینی نظرم را بخواهد کمک میکنم و دنبال مسائلی که حاشیهای باشد نیستم.
*قول کمکهای مثل اسپانسر و این مسائل را میدهید؟
قول نمیدهم، اما تلاشم را میکنم که به تیم مدیریت جدی کمک کنم. الان حسینی سرپرست است و اگر رییس هم باشد با او کار میکنم تا بتوانیم بوکس ایران را روز به روز به اهدافش نزدیک کنیم.
*صحبت پایانی.
گفتوگوی خوبی بود. شاید اگر نمیخواستم سر تمرین بروم حالا حالاها با هم گپ میزدیم (با خنده).
انتهای پیام/